หลังจากนั่งลุ้นให้หายใจทิ้งไปวันๆตั้งหลายเดือน เค้าก็ใจดีนะกลัวเด็กขี้เกลียดรอ เป็นวัยรุ่นใจร้อนเลื่อนให้มันเร็วขึ้นอีก2วัน

  พอผลที่ออกมาแล้ว ก็เป็นธรรมดาของโลกที่ต้องมีทั้งผู้ที่ดีใจยิ้มปากบานเป็นกระด้ง กับ ผู้ที่เสียใจร้องให้น้ำหูน้ำตาทะลัก 

แต่ไม่ว่าผลที่ออกมาจะเป็นยังไง โลกก็ยังคงหมุนต่อไป

วันนี้ผมจึงไม่อยากอยู่บ้าน ออกจากบ้านไปเล่นกับเพื่อนดีกว่า ไม่อยากนับถอยหลังอะไรทั้งนั้น เพราะกลัว (ฮา)

ตอนเย็นวันนี้ผมนั่งกินข้าวอยู่ที่ตลาดสามย่านใหม่หลังจุฬา ก็พากันคิดกับเพื่อนเล่นๆว่า ผ่านเวลาประกาศมาขั่วโมงนึงแล้ว จะมีคนที่เสียใจและดีใจสักกี่คนกันนะ

 

 

อย่างว่าแม้จะมีใครต่อใครบอกว่าแอดมิชชั่นไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่เชื่อสิเด็กแอดฯไม่มีใครคิดยังงั้นหรอก เพราะเด็กแอดหลายคนก็เป็นเด็กที่ผ่านการผิดหวังจากการสอบตรงมาก็มากอยู่ เพราะแบบนั้นจึงทำให้เขาคาดหวังกับการแอดมิชชั่นมากเลยทีเดียว

ผมก็เป็นคนนึงที่ผิดหวังจากการสอบตรงที่ศิลปกรรม มศว.(แน่นอนศิลปากรด้วย) แต่ผมก็ยังพยายามกระเสือกตัวเองให้เข้ามาอยู่ในมหาัลัยในระบบแอดฯได้

(เรื่องก็คือไปสอบตรง นิเทศศิลป์ มศว.แบบสนุกๆ เหมือนไปซ้อมรบก่อนจะรบจริงที่ศิลปากร แล้วดันทะลึ่งผ่านข้อเขียนซะยังงั้น จำได้ว่าช่วงนั้นสดมากคิดงานได้เร็ว เลยคิดแน่แล้วว่าเอาวะ กูจะเรียนที่นี่นี่แหละ แต่ในใจก็ยังไม่ทิ้งศิลปากร จนถึงวันที่ผมตกสัมภาษณ์มศว. และก็ตกศิลปากร แหะๆ)

 

ด้วยความพารานอยด์กลัวไม่มีที่เรียน เลยไปสอบตรงที่ราชมงคลธัญญะ ไปแบบขำๆ ก็ทะลึ่งติดอีก ขำไเลยจ่ายเงินลงทะเบียนไปเรียบร้อย แต่พอติดมศว.ผ่านระบบแอดฯ เลยทิ้งมาเรียนที่มศว.ดีกว่า แอบเสียดายเงินเหมือนกัน ไม่ใช่น้อยๆ สงสารแม่ (ที่ราชมงคลธัญญะผมติดนิเทศภาพยนต์กับถ่ายรูป ถ้าไม่ติดแอดฯ ป่านนี้ก็หิ้วD90 เดินไปเดินมาแล้ว ฮา )

 

สุดท้ายนี้ ขอบคุณพี่ติว ขอบคุณอาจารย์หลายๆท่านที่ รร.สำหรับคำปลอบโยนและดุด่า

และ

ยินดีกับทุกคนที่แอดฯติด

 

และ

 

เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่

 

ไม่ติด

 

ครับผม ^^b

 

 

and If I don't see you there,I'll see you around.